DHV - Leusden / Amersfoort*
Nadat mijn tijd bij de Rijkswaterstaat erop zat
duurde het even alvorens er een nieuwe plek voor mij beschikbaar was. Ik kon gewoon
thuis blijven en mijn salaris werd gewoon doorbetaald, Immers, ik was in vaste
dienst bij Inter Techniek. Doch, ze hadden wel een
adres, maar vonden dat veel te ver voor mij. Toch zei ik: “laten we het
gewoon proberen. Mocht het uiteindelijk niet te doen zijn, dan kunnen jullie
ondertussen iets voor mij opzoeken, wat dichter bij huis is.” Zo gezegd,
zo gedaan. De heer Mulder en ik samen op weg naar Leusden. De heer Mulder had
’n een of andere sportwagen, waarvan ik het merk niet meer weet, maar in
een ‘vloek en een zucht’ waren we daar ter plaatse. Ik zag op zijn
snelheidsmeter vaak het getal 200 staan, dus ‘ken je nagaan.’ Dan
dat kantoor van DHV. We wisten niet wat we zagen. Een hypermodern gebouw. Als
je daar binnenkwam was het een hele grote hal vol met planten. Rondom die hal
waren een aantal etages zichtbaar, met een leuning hier voor. Ze noemden dit
gebouw: de tekentuin van Leusden. Ongelooflijk wat prachtig was dit. Dan nog
die akoestiek. Op dat moment werkten er zeker wel zo’n 300 man op dat kantoor
en je kon ‘een speld horen vallen’ in die grote hal. Dat waren dus
goede vooruitzichten voor mij. De sollicitatie stelde niet veel voor en de
andere dag kon ik beginnen.
Bij DHV werden alleen hele grote objecten
uitgewerkt. Bijvoorbeeld: een ziekenhuis noemde ze ‘kruimelwerk.’
Grote werken waren daar onder andere olieraffinaderijen en hele grote
fabriekscomplexen. Men was net met de voorbereiding begonnen van de nieuwbouw
van de Heinekenfabriek te Zoeterwoude. Daar ben ik toen mee begonnen. Mijn eerste
taak was het maken van overzichtstekeningen, waarbij de juiste locaties van de
gebouwen op de tekening zichtbaar zouden worden. Dat was best wel interessant
en leuk werk.
Doch dat reizen naar en van Leusden was toch wel
veel te complex. Ik was bijna 3 uur onderweg om er te komen en ’s avonds
was ik pas om half negen thuis. Eerst met de trein naar ’s-Hertogenbosch.
Dan overstappen op een trein naar Utrecht en dan weer overstappen op een trein
richting Amersfoort. Ik moest vanuit Breda de eerste trein hebben en die ging
om 5.50 uur. Uiteindelijk in Amersfoort aangekomen stond daar een speciaal
busje van DHV klaar om ons naar Leusden te vervoeren. Maar had mijn trein wat
vertraging, dan was dat busje reeds weg en moest dan een stadsbus pakken, of
gaan lopen naar Leusden. Als alles meezat was ik om 8.45 uur op het kantoor.
’s Avonds had je dan weer de omgekeerde volgorde. Dus in feite was dit
eigenlijk niet te doen. Maar ja, er zat toch even niks anders op. Ik had nou
eenmaal “ja” gezegd.
Het kantoor van DHV zat vlak langs de rijksweg en
ook vlak bij een bekend oorlogsmonument. De straat heette: Laan 1914. Het
kantoor stond zelfs op de plaats waarin tijdens de Tweede Wereldoorlog het
concentratiekamp van Amersfoort was. Gelijk naast het kantoor stond een voormalige
wachttoren, weet ik nog te herinneren. Tussen de middag kon je toch wel wat
fijn gaan wandelen in die bosrijke omgeving. Maar er waren ook vaak
uitvoeringen van bekende muzikanten in die grote hal. Ik kan nog goed Louis van
Dijk herinneren die daar toen speelde met zijn combo. Ook was er een heus
restaurant aanwezig in het kantoor waar je voor een ‘prikkie’ een
hele warme maaltijd kon verorberen en dat in 1973!
Ook hier was het de gewoonte dat regelmatig het
personeel gezamenlijk op werkbezoek ging, om te kijken naar de stand van zaken.
In dit geval zat ik natuurlijk heel goed. Ik werkte aan de Heinekenfabriek en
in die directiekeet waren de kratten bier niet te tellen uiteraard. Maar er
stond ook een grote tap in en binnen een uur sprak iedereen al met een dubbele
tong. Ik ook natuurlijk. Kijk, er waren natuurlijk in mijn loopbaan ook nog wel
leuke dingen gaande.
Nog een opvallende situatie was daar aanwezig. DHV
was heel sociaal te noemen. Er werkten daar een flink aantal lichamelijk
gehandicapten, waaronder zelfs visueel gehandicapten. Ik had daar nog een
aardig voorval. Ik moest even iets gaan halen op die afdeling waar hun werkten.
Ik liep uiteraard tussen de bureaus door naar de plek waar ik moest zijn.
Plotseling zag ik een dame mijn richting uitkomen en omdat ik wist dat ze blind
was, deed ik snel een stap opzij. Maar dat deed zij ook ineens. Toen botsten we
tegen elkaar. Ik zei natuurlijk “sorry.” Maar zij zei toen:
“geeft niks hoor, dat is niet de eerste keer dat ik tegen iemand
aanloop.” Een aardig voorval dat altijd in mijn geheugen is blijven
‘hangen.’
Doch, na een maand of wat liet ik Inter Techniek toch wel weten dat het niet langer meer vol
te houden was. Ze hadden wel een werkplek gevonden, maar dat was helemaal in
Heemstede. Qua kilometers zeker zo ver weg. Maar toch heb ik daar toen gebruik
van gemaakt. Want er liep een rechtstreekse verbinding van Breda naar Amsterdam
en deze trein stopte ook in Heemstede. Hier was toch wel enige vooruitgang te
bespeuren. In dit geval heb ik toen zelf actie ondernomen om bij DHV te
vertrekken en hun hadden wel begrip voor de situatie. Ik kan niet een naam meer
herinneren, maar het prachtige gebouw uiteraard wel. Mijn volgende en laatste
verslag van deze serie gaat over mijn werkplek bij Openbare Werken te
Heemstede.
Kees Wittenbols.
Mei 2007
Ga naar: Openbare
Werken Heemstede - Heemstede*