Ingenieursbureau Van der Ven -
Ridderkerk*
Dit bureau was gevestigd op een bedrijvencomplex
aan de rand van Ridderkerk. Het dorp Ridderkerk lag hier zover van verwijderd, dat
je zelfs bijna kon spreken van: ver buiten Ridderkerk. Het bedrijf was
gevestigd in een vrij nieuw pand, alwaar ook nog wat andere kleine bedrijven in
zaten. Een situatie die tegenwoordig steeds vaker voorkomt. Er ging eerst een
sollicitatie aan vooraf. Maar dit ging bijna fout. Ik wist wel dat ik een bus
moest hebben die richting uit, welke vanaf NS-station Lombardijen vertrok, maar
wist niet precies waar ik uit moest stappen. Ik netjes vooraf gevraagd aan de
chauffeuse van de bus en ze wist me te vertellen waar ik uit moest stappen. Ze
zou me wel waarschuwen. Doch, toen we die halte naderde had ze er geen erg meer
in en met een gloeiende vaart reden we daar voorbij. Ik niks in de gaten
natuurlijk, maar kreeg wel argwaan toen we Ridderkerk allang uitwaren en
informeerde even snel hoe het nou zat. “Sorry” zei ze, “ik
ben vergeten te waarschuwen. Ik ben ook maar een mens.” Ja, daar had ik
wat aan! Bij de volgende halte ging ik eruit, liep naar de overkant voor een
bus terug en de tijd liep maar door. Toen de tegengestelde bus arriveerde was
ik inmiddels al ’n half uur te laat. Toen moest ik ook nog naar het pand
zoeken en uiteindelijk stapte ik een uur te laat binnen voor deze
sollicitatieafspraak. Een goed begin is het halve werk dacht ik toen nog! Maar,
men had wel begrip voor mijn situatie en mijn sollicitatie stelde verder niet
zoveel voor en kon de andere dag beginnen.
Het bedrijf was een architectenbureau en
ingenieursbureau ineen. In feite een zeer moderne en goede oplossing.
Architecten en ingenieurs werken nou eenmaal nauw verbonden met elkaar. Ze zijn
van elkaar afhankelijk en op deze manier zijn alle verwikkelingen omtrent
bouwwerken intern snel op te lossen. Maar goed, ik kwam op een tekenzaal te
zitten waar toch maar slechts 2 tekenaars waren en de man bij wie ik had
gesolliciteerd was de hoofdconstructeur. Zijn achternaam is me ontschoten, maar
heette Cor. Ook was er in een andere ruimte nog een constructeur die daar ook
in vaste dienst was. Er was daar ook nog een tekenkamer waar vooral wat oudere
werknemers zaten, die nog handmatig tekenden. Die waren met andere werken bezig
en onze afdeling had daar in feite niks mee te maken. Een van de tekenaars, bij
ons aanwezig, werkte in het recente verleden ook bij Bureau Zonneveld en heb
hem daar toen ook nog meegemaakt. Nou, zijn naam weet ik gelukkig nog. Het was
Jan Burggraaf. Ik vond hem een autocadtekenaar van het ‘hoogste’
soort. Hij kon zelfs 3D-tekeningen vervaardigen. Heel knap!
Ook hier werd met het technocadsysteem gewerkt.
Doch men had eigenhandig er diverse varianten op losgelaten. Zoveel zelfs dat
ik die eerst eigen moest zien te maken. Dat ging uiteraard ten koste van mijn
aanvangssnelheid betreffende het tekenwerk. Na ongeveer een halve dag kwam Cor
even kijken en constateerde dat ik nog maar weinig resultaat had geboekt. Ik
zei gelijk: “kijk eens, ik moet eerst die instellingen van jullie onder
de knie zien te krijgen.” Dat vond hij best, maar sprak gelijk met
Intertechniek af dat de eerste twee dagen van mijn verblijf daar niet zouden worden
vergoed. Ik heb nog in tweestrijd gestaan hem een ‘hijs’ voor
z’n ‘knikker(s)’ te geven, maar hield me gelukkig in. Ook
hier was het weer zo, dat elke nieuwe tekenaar niet of nauwelijks in de
gelegenheid werd gesteld om hun systeem eerst onder de knie te kunnen krijgen.
Doch binnen ’n week kon ik er goed mee werken
en zelfs zo goed, dat ik de 2 andere tekenaars zelfs in snelheid evenaarde.
Plotseling draaide de zaak om en werd ‘poeslief’ tegen mij en kon
hem daarna zelfs ‘om mijn vinger winden.’ Toch zeker na een moment,
waarbij ik wat fouten had ontdekt in het werk van anderen, waarbij hij beslist
gedacht moet hebben, dat ik toch zeker wel de juiste man op de voor hun juiste
plaats werd. Doch, er moest flink worden aangepoot en overwerken…, nou
daar voelde ik niks voor. Het was gewoon een slechte verbinding met de bus naar
het station toe en lopen in het donker door een stil bedrijvenpark heen en dan
ook nog eens in de buurt van Rotterdam, daar paste ik voor! Dus alles moest
binnen die 8 uur per dag worden geregeld. Het werk wat ik daar had was
overigens best wel aardig te noemen en dat was een ‘pak van mijn
hart.’
Zomaar op een bepaalde ochtend gebeurde er iets
bijzonders. We waren reeds begonnen met de werkzaamheden en wie kwam daar
binnenstappen, samen met Cor? U mag drie keer raden. Onze
‘lachebek,’ welke ik uitvoerig heb omschreven in het verhaal over
Ingenieursbureau van Ruitenburg. U weet wel, die persoon van ca. 37 jaar uit
Den Haag, die onder andere een nachtje op de zaak had doorgebracht. Ik wist
niet wat ik zag. Een ding was voor mij duidelijk: hij moest minstens een
meester zijn in solliciteren, want een normaal iemand zou bij Cor direct door
de mand vallen. Nou moet ik wel nog even zeggen dat ik het feite zeker geen
onaardig persoon vond, maar had duidelijk een verkeerd beroep gekozen. Hij had
net een sollicitatie ondergaan en kwam zovast even kennismaken met de
aanwezigen, waaronder ik natuurlijk en in feite was dat best wel leuk. De
andere dag zou hij dan beginnen. Ik heb nog overwogen om tegen Cor te zeggen
dat hij een ‘probleem-iemand’ in huis had gehaald, maar deed dit
toch maar niet. Want wie weet, had hij ondertussen toch wat bijgeleerd en
bovendien ze zoeken het maar uit, dacht ik. Ik had in het begin ook problemen
met Cor. Voor mijn eigen bestwil liet ik het er maar bij zitten. Komen wat
komt! Ja, de volgende dag moest hij uiteraard daar beginnen, ging achter de
computer zitten en toen hield het ook gelijk op. Er kwam geen lijn op het
scherm! Ook in deze situatie sprong ik weer bij, maar allemaal tevergeefs. Hij
snapte het echt niet. Ja, wat moet je dan? Uiteraard duurde het niet lang en
werd weggestuurd. Het moge duidelijk zijn. Probeer je nooit hoger te verkopen
dan je in feite waard bent. Zeker niet als je beroep tekenaar is. Je valt snel
door de mand en zit je met ‘de gebakken peren!’
Een maand of acht heb ik hier nog gewerkt. Ach, er
gebeurde bij dit bedrijf nog wel meer vreemde dingen, maar vergeet die liever.
Mijn volgende werkplek werd Aannemingsmaatschappij Korteweg in Breda! Die zaten
toen nog op de Baronielaan. Maar daar hadden ze amper van autocad gehoord! Laat
staan dat ze ermee werkten!
Kees Wittenbols.
Mei 2007
Ga naar: Aannemingsmaatschappij
Korteweg - Breda*