Rijkswaterstaat - Utrecht*
Na mijn werkplek in Voorburg ben ik gaan werken bij
de Rijkswaterstaat, Directie Sluizen en Stuwen. Die zaten toen op de Maliebaan te
Utrecht. Ook hier ging eerst een sollicitatie aan vooraf. Ondertussen was ik
ook in het bezit van een diploma Opzichter-tekenaar, wat ik een tijdje eerder
al gehaald had via een schriftelijke opleiding bij het PBNA. Het was een zeer
noodzakelijk diploma. Immers, het was een minimale vereiste om ook bij een
Gemeente of Overheidsinstelling aan de slag te kunnen. Althans als tekenaar.
Tijdens mijn sollicitatie overhandigde ik mijn diploma aan mijn toekomstige
afdelingschef. Deze man wist mij te vertellen dat hij nog nooit eerder een
PBNA-diploma had gezien. Hij vond dit heel bijzonder, liet hij weten. Maar
goed, ik kon gelijk aan de slag. De tekenkamer was op de bovenste verdieping
van het vrij grote en oude pand gevestigd. Er waren nog wel meer tekenruimtes,
maar ik werd ingedeeld op een afdeling die zich bezighield met alles wat met de
Volkeraksluizen te maken had. Daar waren ze op dat
moment nog volop mee bezig en mijn eerste taak was om de plaatsen op de
tekening uit te zoeken en aan te geven waar alle instortvoorzieningen zouden
moeten komen. Ik kreeg de overbrugging van de sluizen onder mijn hoede, waarbij
alle bevestigingspunten van de brugleuningen, lantaarnpalen, verkeersborden en
dergelijke op papier gezet moesten worden. Tot op de millimeter nauwkeurig. Het
enige wat ik toen tot mijn beschikking had was nog zo’n ouderwetse
telmachine van Olivetti, maar dat ding werkte verder wel perfect. Je had
natuurlijk ook wel enige kennis nodig van wiskunde, althans meetkunde, want
soms moesten bepaalde hoeken met behulp van deze meetkunde worden bepaald. Het
leek best wel druk in het begin. Iedereen was druk doende en de sfeer was zeker
wel goed te noemen. Toch moesten we tussendoor ook wel eens op informatie van
buitenaf wachten en dan had je plotseling niks meer te doen. Dat was een
situatie die ik bij mijn vorige werkplekken ook al eens had meegemaakt. Normaal
zou je toch zeggen: ga lekker een eindje rondlopen in de stad of zo, maar je
moest op je plek blijven. Elk moment kon die informatie binnenkomen en dan moest
je er wel zijn. Maar ook hier weer heb ik vaak het puzzelboekje tevoorschijn
moeten halen om me niet stierlijk behoeven te vervelen. Het kwam eigen hierop
neer: 1 week werk en dan weer 3 weken niks doen. Dat gold trouwens voor alle
personen die bij mij op die tekenafdeling zaten. We zaten daar met een
‘kluitje’ op elkaar en ondanks dat er dan niks viel te doen,
maakten we ervan wat er van te maken viel en was het op deze manier best nog
wel gezellig te noemen. Ik denk dat zo’n situatie die ik daar meemaakte
een beetje karakteristiek was en is voor de meeste functies bij zulk soort
overheidsinstellingen. In ieder geval zeker wel bij de Rijkswaterstaat. Dit dan
uit eigen ervaring.
Toch kwam het wel eens voor dat de hele afdeling op
werkbezoek kon naar de Volkeraksluizen. Dat was een
zeer welkome afwisseling. Iedereen zag dit toch wel als een ‘uitje’
en het was ook allemaal indrukwekkend wat daar gaande was. Nu het hele spul
reeds jaren gereed is valt het niet meer zo op, maar tijdens de bouw kwam het
toch wel echt tot uiting wat een kolossale betonconstructies daar allemaal te
zien waren. Vooral die sluiswanden. Ongelooflijk wat een betonoppervlak en dan
die hoogte!
Ik heb zeker geen spijt van mijn tijd bij de
Rijkswaterstaat, want iedere keer als ik bij de Volkeraksluizen
ter plaatse kom, denk ik van: Kijk, eens werkte ik aan de voorbereiding van
deze zeker wel wereldberoemde sluizen. Bovendien heb ik ook regelmatig de
voortgang kunnen aanschouwen van deze geweldige betonconstructies. Ik heb
ongeveer 1 jaar hier gewerkt en het was ook in de tijd dat het winkelcentrum
Hoog Catharijne zijn voltooiing naderde. Toen deze werd geopend ging ik
voortaan iedere dag hier doorheen naar het station toe. Dat Hoog Catharijne
maakte toen veel indruk op mij. Ik weet ook nog dat tijdens deze opening onze
grootste zanger allertijden: Eddy Christiani met een
combo enige luister bijzette, in de vorm van wat gezellige levende muziek
ergens in een sfeervol hoekje nabij een van de ingangen. Ook onze geweldige
zanger Max van Praag heb ik toen vele malen gezien. Die had een platenzaak daar
in de buurt en daar kwam ik ook iedere dag langs.
Zover ik nu weet is de afdeling Sluizen en Stuwen
opgeheven. Althans, ik kan nergens meer iets vinden, waaruit zou moeten blijken
dat het nog bestaat. Ik kan nog enkele collega’s uit die tijd herinneren,
ondanks het nu toch al wel zo’n 35 jaar is geleden. Dat waren: Ben Mooren (onze constructeur) uit Tilburg, Verhoef uit
Utrecht, de heer Proper (constructeur) en ook nog Jan Woerdeman. Jan Woerdeman
had ik bij de IGB Breda al een keer meegemaakt en was ook constructeur. Ik had
toen al ’n keer vermeld dat hij reeds jaren geleden was overleden.
Tijdens mijn verblijf daar heb ik nog een zware
storm meegemaakt, waarbij alle treinen waren uitgevallen en uiteindelijk toch
nog midden in de nacht thuis kwam. Het reizen van en naar Utrecht was best wel
complex te noemen, want ik moest steeds in ’s-Hertogenbosch overstappen
en het was altijd ‘stervensdruk’ in die trein. Op een bepaald moment
was het tekenwerk natuurlijk gedaan en ben toen gelijk hierna bij het grootste
ingenieursbureau van Nederland gaan werken. Dat was DHV te Leusden (bij
Amersfoort). Een wel zeer complexe manier van reizen. Ook dit verslag zal
spoedig volgen.
Kees Wittenbols.
Mei 2007
Ga naar: DHV - Leusden
/ Amersfoort*